Ruh sancısı

Bazen hayat üzerimize yıkılır gibi olur, güneşin doğup doğmadığını fark etmezsin bile. Hatta nefes alıp almadığını bile. İşte o karanlıklara büründüğün, hiçbir ışık huzmesi olmayan günlerin arasından doğmaya çalıştığın o şeyin adıdır ruhun sancısı. İnsan önce annesinden doğar, sonra ruhundan. Hangisi daha acılıdır?

Hani bir ağrı hissedersin ama ağrıyan yeri tam olarak hissedemezsin, acı bütün vücudunu sarar ama neresidir ağrıyan yer tam olarak anlayamazsın. Göğsün ağrır, işte tam burası dersin ama midenin daha çok ağrıdığını fark edersin. Tam midendeki ağrıyı kıstırırken, boğazındaki yumrudan yutkunamadığın dikkatini çeker. Ağrıdan gözlerin de çökmüştür fakat yine anlatamazsın “nerede bu ağrı?” Kendini dışarı atmak istersin kalabalıklara karışarak ağrıdan kaçmak için ama olmaz işte ardın sıra gelir. Belki de sığınacak liman uykudur, gözünü açtığında her şeyin geçmiş, bitmiş olmasını umarak yatarsın uyuyabilirsen tabii. Geceler boyu ruhunu acıtan ağrıya teslim olmak ve hiçbir şey yapamamak. Ya o benden çeker gider ya da artık ben ona alışır yaşar gideriz beraber. Kendime karşı yenilmişliğimin ağır sancısı. Koca bir boşluk içinde çaresiz ve büyük suçluluk hissedişlerimin altında, bir o kadar kızgın ve öfke doluyum o girdaptan çıkamadığım için. İçimde yaşadığım bu durumu bir yere oturtamıyorum. Bedenimin içinde kaybolmuş, kendimden uzaklaşmıştım. Halbuki kim benden daha iyi bilebilir ki içimi. Yaradana sitem ettiğim de oldu beni terk etti diye. İnsana doğmamış olmayı dedirten o ruh acısının beni bir yerden alıp başka bir yerlere taşıyacağını bilemeden.  Beni anlamayan, duymayan ve görmeyenler arasında kaç kez düştüm kalktım. Bu sancı meğer yeniden doğmanın sancılarıymış ben bunu çok sonra anladım. Her gecenin bir sabahı olduğunu unutarak günler geçerken, ben yerini bile bulamadığım ruhumun çektiği bu sancıdan artık özgürleşmek istiyordum. Dibine kadar yaşadığım sancının da bir sonu olmalıydı.

Şimdi sen bu yazıyı buraya kadar okuduysan eğer, senin de içinde yerini bulamadığın o sancıyı yaşadığını biliyorum. İçini sıkmak istemiyorum fakat içinin sıkıldığını biliyorum. Devam et okumaya, sonu harika.

Ve bir gün internette dolaşırken bir yazının ilk birkaç satırı gözüme takıldı. “Nasılsınız? Alttan üstten sarsılıyoruz. Bırakamadığınız, tutunduğunuz ne varsa sistem birer birer çekip alıyor. Diz ağrılarınız nasıl bu aralar? Ağrıyor mu siz karar alamadıkça kitleniyor mu o dizler? Baş ağrılarınız nasıl? Soldan sağdan geliyor mu? dikkatimi çekti birden, sanki benim yerini bulamadığım ağrılarımdan bahsediyordu. Mideniz nasıl? Hazmedemedikleriniz, duygusal çatışmalarınız? Saklanıyor mu orada? Yediğiniz dokundu zannederken aslında hala affedemediğiniz, bırakamadığınız, şifalandıramadığınız neler var? Sırtın ağrıyorsa suçluluk duygusundan vazgeç.  Ya o gözlerindeki ağrı, görmen gereken neyi inatla görmek istemiyorsun? Dediğinde yazının devamını pür dikkat okumaya devam ettim. Öfkeli misin? Öfken kendini nerede güçsüz hissettiğini, kaygılıysan hayatında bir şeylerin dengede olmadığını, bıkkınsan eğer bir konuya gereğinden fazla zaman ayırdığını söylüyor. Değişime direniyor mu cildiniz? Korkuyor musunuz bazen belirsiz gibi durandan, gelmekte olan değişimden, akışa kendinizi bırakmaktan…

Sanki sihirli bir dokunuş gibi tarifsiz bir heyecan kapladı içimi. Korkularım, kaygılarım, suçluluk duygularım, öfkem, cevapsız sorularla bocalayan zihnim, tam olarak tanımlayamadığım ama etkisini derinden hissettiğim o duyguları yaratan sancılar, kalbimdeki tatlı heyecana yenilmek üzereydi. Uyanış başladığında farkında olma hali başlar ya işte tam da bu.  Artık uyanma vakti, sadece karar vermeliydim, nefes aldığımı hissetmeden, güneşin doğup doğmadığını bile görmediğim bir hayat mı? Yoksa her aldığım nefesin içimde ışığa dönüşmesiyle açtığım tertemiz bir hayat sayfası mı?

Sen eğer hazırsan işte o zaman değişim ve dönüşüm başlar.

Bir gün gelecek, ruhumun yaşadığı bu sancının hayatımın dönüm noktası olacağını, bütün yaşadıklarıma binlerce kez teşekkür edeceğimi nerden bilebilirdim ki.

Bir yazı bana bu denli dokunup farkında olmamı sağladıysa ben de benim gibi ruh sancısını hakkını vererek yaşayan ve bir çıkış yolu arayan güzel ruhlara benim de bir katkım olsun istedim.

Sevgiyle…