Bazen hayat üzerimize yıkılır gibi olur, güneşin doğup doğmadığını fark etmezsin bile. Hatta nefes alıp almadığını bile. İşte o karanlıklara büründüğün, hiçbir ışık huzmesi olmayan günlerin arasından doğmaya çalıştığın o şeyin adıdır ruhun sancısı. İnsan önce annesinden doğar, sonra ruhundan. Hangisi daha acılıdır? Hani bir ağrı hissedersin ama ağrıyan yeri tam olarak hissedemezsin, acı bütün...














